Produkty

Abelia

Łac. Abelia

Abelia

Abelia, z łac. Abelia, to rodzaj roślin z rodziny przewiertniowatych lub, jak twierdzą inne źródła, z rodziny zimoziołowatych. W zależności od ujęcia systematycznego, należy do niego od 3 do 30 gatunków. Rzadziej nazywana dwupłonką.

Abelia to rośliny, które przybierają formę krzewiastą i są całkowicie lub częściowo zimozielone. Rodzaj ten pochodzi z Chin, Japonii, Himalajów i Meksyku. Mają łukowato wygięte, cienkie pędy. Kwiaty obficie porastają gałęzie i formują się w wiechy. Są lejkowate i mają barwę od białej, przez różową do czerwonej. Kwiaty abelii wyrastają w kątach liści lub na wierzchołkach pędów. Liście są owalne, ale spiczaste i mogą osiągnąć długość 4 cm. Działki kielicha pozostają wyraźne i kolorowe po opadnięciu kwiatów, co sprawia, że roślina dalej pozostaje bardzo dekoracyjna. Liście abelii, zazwyczaj jasnozielone i błyszczące, u niektórych gatunków wybarwiają się na brzegach lub są z początku brunatne. Wyróżnia się odmiany o pstrych liściach.

Roślina ta jest bardzo podobna do dipelty i kolkwicji – od tej ostatniej odróżnia ją formowanie się kwiatów; kolwicja ma je sparowane, a abelia pojedyncze lub w kwiatostanach. W sprzyjających warunkach roślina ta jest dość długowieczna i może osiągnąć parę metrów wysokości. Najstarsza abelia w Polsce to okaz gatunku mosańskiego – liczy sobie 29 lat i mierzy 2,5 m.

Abelie powinny bujnie rosnąć na stanowiskach raczej słonecznych; w cieniu rozwijają się wolniej. Odpowiada im leśna, świeża i żyzna oraz lekko kwaśna gleba, ale powinny również odnaleźć się na średniej jakości ziemi ogrodowej. Zaleca się unikać stanowisk suchych i jałowych. Abelie mogą również źle znosić zbytnie zawilgotnienie.

W lipcu i sierpniu można pozyskiwać zielne lub półzdrewniałe sadzonki w celu jej rozmnożenia.

Obecnie wiele gatunków i odmian można uprawiać w Polsce, ponieważ wykazują dużą mrozoodporność. Abelia grandiflora (abelia wielkokwiatowa) jest coraz częściej widoczna w ogrodach, również ze względu na swoją zimozieloność. Również abelia mosańska jest wystarczająco odporna na mróz, aby można było ją uprawiać w polskim klimacie, szczególnie w rejonach zachodnich. Niektóre odmiany mogą jednak gubić na zimę liście, a także wymagać okrycia.

Data publikacji: 11.01.2017