Produkty

Wulstekeara

Łac. Vuylstekeara

Wulstekeara

Wulstekeara, z łac. Vuylstekeara, to odmiana storczyka powstała ze zmieszania wybranych cech trzech innych odmian tego samego gatunku – Cochlioda, Miltonia i Odontoglossum. Należy do rodziny storczykowatych. Bylina uprawiana jest jako dekoracyjna roślina domowa. Nadaje się do hodowli ogrodowej, ale praktycznie wyłącznie w krajach o ciepłym klimacie.  

Roślina wyróżnia się ozdobnym kwiatostanem, utworzonym przez liczne kwiaty zebrane na szczycie łodygi. Pojedynczy kwiat ma intensywnie czerwone wybarwienie, które przesłaniają duże białe plamy. Warżka, która jest wyraźnie szersza od pozostałych płatków korony, posiada ozdobne postrzępienie na krawędzi. Tuż przy zbiegu warżki z płatkami znajduje się żółta, wabiąca owady smuga. Kwiatostany rozwijają się na długich, pojedynczych lub rozgałęzionych łodygach, które wyginają się łukowato pod ciężarem kwiatów. Wulstekeara osiąga do kilkudziesięciu centymetrów wysokości.

Jakie warunki sprzyjają uprawie rośliny w domu? Wulstekeara to typowa odmiana do mieszkania, co oznacza, że jest łatwa w hodowli i nietrudno zapewnić jej optymalne warunki do rozwoju i kwitnienia. Potrzebuje stanowiska słonecznego, ciepłego i widnego, ale nie powinna być wystawiona na bezpośrednie działanie słońca. Optymalna temperatura w trakcie dnia to około 24 stopnie Celsjusza, nocą zaś powinna być niższa i sięgać 18 stopni.

Powietrze w pomieszczeniu powinno być wilgotne i naturalnie wietrzone. Optymalna wilgotność wynosi 55-75% – można ją zapewnić, wstawiając do wnętrza nawilżacz powietrza, ustawiając donicę na mokrych kamieniach lub delikatnie zraszając atomizerem. W donicy powinna znaleźć się wilgotna ziemia przeznaczona do uprawy storczyków.

Jak pielęgnować odmianę wulstekeara, by efektownie kwitła? Przede wszystkim roślinie należy zapewnić odpowiednią ilość słońca i światła. Odmiana posiada wydłużone, jasnozielone liście. Wybarwienie liści dużo mówi o warunkach, w jakich jest hodowana, co pomaga rozwiązać pojawiające się trudności w zakwitnięciu. Jeśli blaszki liściowe są ciemnozielone, to oznacza, że roślina ma za mało światła i trzeba przestawić ją w bardziej widne miejsce. Natomiast czerwonozielone wybarwienie może sugerować zbyt dużą ilość światła i konieczne jest przeniesienie donicy do nieco ciemniejszego stanowiska.

Bylina wymaga regularnego podlewania w okresie wegetacji, ale trzeba uważać, by jej nie przelać. Na spodku pod donicą nie powinna stać woda, w przeciwnym wypadku korzenie zaczną gnić. W sezonie jesienno-zimowym nawadnianie ogranicza się do minimum.  

Data publikacji: 16.01.2017