Produkty

Perz właściwy

Łac. Pelinus repens

Perz właściwy

Perz właściwy, z łac. Pelinus repens lub Agropyron repens, to bylina wieloletnia z rodziny wiechlinowatym, którą można spotkać pospolicie w Azji i Europie, w tym niemal na całym obszarze Polski.

Cienkie łodyżki perzu wyrastają pionowo po kilka z jednego kłącza. Bladozielone (w starszych okazach żółte) łodyżki okrywają przylegające do nich ściśle zielone źdźbła, które od mniej więcej połowy długości odrywają się od łodygi i zwisają lub stoją swobodnie. Na końcu łodyżek znajdują się kwiaty w formie cienkich, bladożółtych lub bladozielonych kłosów. Perz może dorosnąć do ponad 1 metra wysokości. Występuje w kępach podobnych do trawy.

Ta roślina wieloletnia jest tak powszechna w naszym kraju, że wręcz pomijana przez wielu ogrodników. Niesłusznie, bo ma szereg zastosowań i jest bardzo wytrzymała. Perz wzrośnie i będzie rozmnażał się przez nasiona w praktycznie każdych warunkach, również na umiarkowanie piaszczystych ugorach, rumowiskach i polanach, w czasie suszy czy po powodzi. W związku z tym to idealna propozycja wszędzie tam, gdzie chcemy szybko przykryć nieestetyczny fragment terenu. Jest bardzo wytrzymały, nie potrzebuje wiele wody czy słońca i wygrywa walkę z mniej ekspansywnymi roślinami. Dlatego można też wysadzić go, jeśli chcemy pozbyć się z danego terenu chwastów. Może też być częścią poszycia łąk czy ogrodów w stylu wiejskim, ale tylko wśród innych równie wytrzymałych roślin. To też tania i powszechnie dostępna alternatywa dla bardziej wymagających gatunków trawy.

Jednak nie warto sadzić go w bezpośrednim sąsiedztwie domu czy w przydomowym ogródku. Jego szybko rozrastającego się kłącza trudno się pozbyć i trzeba na to poświęcić dużo energii i czasu, dlatego wysadzajmy perz tylko tam, gdzie rzeczywiście mamy na niego miejsce.

Co ciekawe, kłącze perzu jest też cenionym środkiem stosowanym w medycynie naturalnej. Przygotowuje się z niego napary, które pobudzają wydzielanie żółci, działają moczopędnie i przeczyszczająco, jak również usuwają z organizmu toksyny. Korzenie można zbierać wiosną i jesienią.