Produkty

Stokrotka

Łac. Bellis

Stokrotka

Stokrotka, z łac. Bellis, to roślina zielna należąca do rodziny astrowatych i obejmująca 15 gatunków. Pochodzi z Turcji, Afryki Północnej i Europy oraz występuje przede wszystkim w strefie umiarkowanej na półkuli północnej – w Polsce można spotkać jej jeden gatunek.

Roślina cechuje się białymi kwiatami zebranymi w duże koszyczki, które rzadziej mogą przybierać różową, czerwoną lub żółtą barwę. Stokrotka jest niewielka i osiąga około 10-20 cm, a jej liście mają owalny kształt i są umieszczone na sporych ogonkach.

Stokrotka najlepiej rośnie w słonecznym miejscu na glebie średnio zasobnej w składniki pokarmowe. Optymalnym gruntem dla rośliny jest żyzne podłoże o odczynie obojętnym, choć nie ma ona zbyt wygórowanych wymagań. Stokrotki wymagają systematycznego podlewania w celu uzyskania efektu lekko wilgotnej, ale nie nadmiernie mokrej ziemi. Ponadto, roślinie zaleca się umiarkowane dostarczanie nawozów, które dobrze jest połączyć z zabiegiem nawadniania i wykonywać trzy razy w sezonie. Czas kwitnienia stokrotki rozpoczyna się w kwietniu, a po przekwitnieniu kwiatostany należy regularnie usuwać poprzez ich przycinanie.

Wśród zagrożeń dla rośliny wymienia się mszyce, które osłabiają i deformują jej liście. Stokrotki rozmnaża się przez wysiew nasion na rozsadnik na przełomie czerwca oraz lipca lub przez podział, lecz wyłącznie w przypadku okazów posiadających pełne kwiaty. Po upływie kilku dni, gdy siewki wykiełkują, pikujemy je w zagonach, mając na uwadze, że na zimę w celu ochrony przed mrozem powinno się je okryć, np. gałązkami – dotyczy to tylko młodych okazów, bo zasadniczo rośliny zimują bez przykrycia.

Stokrotki posiadają przede wszystkim walory ozdobne, w związku z czym wykorzystywane są do obsadzania doniczek, mis oraz skrzynek balkonowych. Ponadto, te dekoracyjne rośliny idealnie nadają się na rabaty i obwódki, choć dziko porastają także trawniki czy też przydrożne rowy. Stokrotki można również wykorzystywać jako kwiaty cięte.

Data publikacji: 16.01.2017