Produkty

Bylica piołun

Łac. Artemisia absinthium

Bylica piołun

Bylica piołun, z łac. Artemisia absinthium, to gatunek roślin rodzaju bylica z rodziny astrowatych, występujący dziś w stanie naturalnym na niemal wszystkich kontynentach półkuli północnej.

To bylina, która wysokością może przekroczyć metr i za sprawą wyrastających pionowo, często drewniejących łodyg. Wyrastają z nich obficie pierzaste liście w kolorze od szarozielonego do ciemnozielonego, często pokryte włoskami. Roślina wydaje zwykle dużo drobnych, niepozornych kwiatów w kolorze brudnej żółci, które zauważyć można w niewielkich koszyczkach na końcach łodyg. Uzupełniają je drobne, brązowe kulki owoców. Charakterystyczną cechą piołunu jest jego ziołowy zapach, który może się kojarzyć z wonią wermutu czy absyntu (dlatego też znany jest w niektórych regionach Polski pod tymi nazwami).

Bylica piołun przez niektórych uznawana jest za chwast, a to za sprawą wyjątkowej łatwości, z jaką rozmnaża się i przyjmuje w naszym kraju. Roślina szybko rozwija się nawet w suchych i kamienistych glebach, w warunkach zarówno słonecznych, jak i półcienistych. Nie wymaga podlewania, przycinania ani żadnych innych zabiegów pielęgnacyjnych. Kwitnie przez całe lato, a jesienią twarde łodygi jeszcze długo porastają pola, ugory czy rumowiska. Niezwykłe zdolności adaptacyjne można uznać jednocześnie za wadę, jak i zaletę. Ekspansywny korzeń i rozsiewanie nasion wraz z wiatrem sprawiają, że chcąc zakryć pokaźny fragment pola czy piaszczystej łąki, wystarczy nam jedna sadzonka piołunu. W kolejnych latach roślina samoistnie zacznie rozmnażać się na całej powierzchni. Z drugiej jednak strony może ona stanowić duże zagrożenie dla bardziej ozdobnych roślin ogrodowych.

W związku z dość pospolitym wyglądem i dużą ekspansywnością, bylicy raczej nie uprawia się jako rośliny ozdobnej. Niekiedy jej żółte kwiaty są wykorzystywane do świeżych i długo wytrzymałych suchych bukietów w stylu wiejskim. Najczęściej jednak stosuje się ją jako roślinę leczniczą i dodatek do nalewek. Pobudza wydzielanie żółci, jest pomocna w usuwaniu pasożytów i poprawia apetyt u osób z chorym układem pokarmowym. Zewnętrznie można nią okładać rany, leczyć reumatyzm, usuwać wszy czy świerzb. Ale uwaga – w dużym stężeniu może też być rośliną trującą i to zarówno na ludzi, jak i zwierząt, dlatego nie można karmić np. bydła sianem z dodatkiem piołunu.