Produkty

Diabelski pazur

Łac. Harpagophytum procumbens

Diabelski pazur

Diabelski pazur, z łac. Harpagophytum procumbens, jest rośliną należącą do rodziny połapkowatych. Występuje na południu Afryki na terenach pustynnych.

Diabelski pazur, znany również pod nazwą czarci pazur, diabelski szpon oraz hakorośl rozesłana, jest rośliną o pokroju płożącym, która osiąga ok. 0,5 m wysokości i do 1,6 m szerokości. Jej liście są drobne, a kwiaty czerwono-żółte. Korzenie sięgają nawet ponad 1 m w głąb ziemi, natomiast bulwy znajdujące się pod jej powierzchnią są wykorzystywane jako surowiec leczniczy.

Diabelski pazur pozyskiwany jest niemal wyłącznie z zasobów naturalnych, co wynika z faktu, że jest wyjątkowo trudny w uprawie. Aby zapobiec jego wyginięciu, opracowano metody jego zbioru oraz limity. Pozyskiwanym czarciego pazura surowcem są bulwiaste korzenie, które zbiera się najczęściej po przekwitnięciu rośliny. Po ich oczyszczeniu zostają rozdrobnione oraz wysuszone – przygotowuje się z nich proszek oraz ekstrakty, które wykorzystywane są w leczeniu rozmaitych schorzeń.

Korzeń diabelskiego pazura zawiera w sobie m.in. irydoidy, kwasy fenolowe, flawonoidy, fitosterole, kwasy i tłuszcze. Wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwreumatyczne, a dodatkowo pobudza wydzielanie soków trawiennych, działa odtruwająco, oczyszczająco oraz żółciopędnie. Czarci pazur obecny w tabletkach, nalewkach, herbatach, kapsułkach czy maściach wykorzystywany jest m.in. w leczeniu bólów reumatycznych, bólów mięśniowych, nerwobólów i zapalenia stawów. Ponadto stosuje się go w leczeniu miażdżycy, chorób nerek, wątroby, układu moczowego i pokarmowego, a nawet przy schorzeniach skóry, np. trądziku i urazach sportowych.

Preparaty zawierające w składzie korzeń diabelskiego pazura są dobrze tolerowane i mogą być przyjmowane przez dłuższy czas, nie powodując skutków ubocznych. Przeciwskazaniami do korzystania z nich są ciąża, cukrzyca, choroba wrzodowa i kamica żółciowa. Czarci pazur jest także jedną z najważniejszych roślin leczniczych stosowanych od wielu wieków na południu Afryki.

Data publikacji: 22.02.2017